Buscar este blog

viernes, 27 de marzo de 2026

La Madurez de Blancanieves

 


Espejito, espejito...
Por qué vuelvo a casa de mi ex? Será sólo por ver al gato de mi ex, que ese sí que me quiere, aunque no sea mi gato? O será porque añoro en él a nuestro pobre perro muerto y a nuestra pasada vida juntos, a la que, por cierto, renuncié con osadía y determinación?
No sé, Espejito. Me da verdadera pereza gatuna sacar mi querida cómoda de la casa de mi ex, bueno, en realidad, de la que antes era mi casita, la que yo había forjado a fuego, en la cual todo estaba claro, nítido, prístino, identificable... todo era sencillo; no como ahora, en esta otra vida de insondable Averno: una leonera de maletas sin deshacer, de proyectos conclusos a destiempo, de crisoles de éscaleras, de furias pasadas, de risas olvidadas, de rabias de ácidos colores transmutadas en esas figurillas coleccionables de superhéroes que mi hermano custodia con celo en cutrosas vitrinas. A la mierda!
Mira, Espejito, una cosa te digo; que a esas nuevas amigas de mi ex, ni se les pase por sus huecas cabezas dejar ni un pelo sobre mi exclusivo tocador, porque a mi tocador sólo lo toco yo. Mientras yo no cierre mi pasado a mi antojo, que no venga ninguna usurpadora a protagonizar capítulos de mi historia.
Pero, Espejito, Espejito, quiero cerrar mi pasado de una puta vez, o sólo quiero quemar las naves (bueno, las cosas de mi hermano) y hundirme en el océano mientras sigo acariciando un gato que no es mío?





sábado, 24 de abril de 2021

Leoa

Ruxe, leoa, pra me durmir calma, pra saber que estás aí, cabo dese cordón que nos unirá sempre, aínda que fuxa das mans o globo vermello da infancia.
Ruxe como ti eres, como a raíña da selva da casa, como o valado de pedra onde laio, como o peito latindo que cría e fai medrar a herba fresca. Ruxe e cóntame da vida, das túas odiseas dun día, deses silencios cómplices, de cando ao parirme estoupaches, e rirmos xuntas da sorte e da morte. Ruxe saltando á corda, ruxe enxugando a roupa, facendo trampas á escoba; e cando andes perdida nas ondas, ruxe tamén, leoa, que o teu ruxir é pra min a existencia toda. (Adicada a miña nai, miña irmá e miña comadre, as nais máis enormes que coñezo)

miércoles, 6 de marzo de 2019

MALA BESTA

MALA BESTA

Levo un moratón nun ollo,
na alma levo mil feridas:
conseguiches convencerme
de que a culpa era só miña.
Síntome coma un despoxo,
coma un paxaro sen niño,
que esqueceu como facer
póla a póla o seu destino.
Mala besta (iso é) (así sí)
Mala besta (tra, tra)
Mal, moi mal, moi mal, moi mal, moi mal (mira)
Mala besta (toma que toma) ('amonó)
Mala besta (iso é) (¡'illo!)
Mala besta
Mal, moi mal, moi mal, moi mal, moi mal
Mala besta (¡uh!)

Hai unha manda de lobos,
cheos de crueldá infinita,
devoran seguridade
das mulleres que aniquilan.
Teño medo de berrare,
teño medo da xustiza
feita por lobos máis vellos
que acochan ás súas crías.

Mala besta (iso é) (así sí)
Mala besta (tra, tra)
Mal, moi mal, moi mal, moi mal, moi mal (mira)
Mala besta (toma que toma) ('amonó)
Mala besta (iso é) (¡'illo!)
Mala besta
Mal, moi mal, moi mal, moi mal, moi mal
Mala besta (¡uh!)

Anque son pequeniña
son ghrande, fódete,
non vai haber quen me cale.
Na man levarei a fouciña,
nos dentes, o sangue
de quen me quixo perder
e máis rebaixarme.
Mal te fade!
Non vou dubidar un segundo
i en canal vou tallarte!

Mala besta (iso é) (así sí)
Mala besta (tra, tra)
Mal, moi mal, moi mal, moi mal, moi mal (mira)
Mala besta (toma que toma) ('amonó)
Mala besta (iso é) (¡'illo!)
Mala besta
Mal, moi mal, moi mal, moi mal, moi mal
Mala besta (¡uh!)

jueves, 4 de agosto de 2016

LA CURVA RECTA


Con ojos bajos y paso penitente arrastró tras de sí el bolso, las llaves del coche y la tarjeta de fichar. La miró. En aquel rectángulo plástico blanquecino vio su miserable cuadrilátero de juego rayado una y mil veces por los mismos surcos. Y en la curva que llaman de Zara se dejó ir recto, recto, sin dejar huellas de frenada.
Vecinos y conocidos se asombraron, se dolieron algunos y, antes de pasar a otro suceso en la prensa, llegaron al consenso mental de un fatal desmayo inoportuno. "Con casa propia, coche, pareja estable y trabajo de vez en cuando... no tenía razones, no..." Cualquier desgraciado azar era más digerible para el resto de las hormigas humanas que afrontar el tétrico hastío de un presente continuo en un puesto devorador de energías donde convencer a diez o a veinte desconocidos por hora de que hagan algo inútil o perjudicial hasta para uno mismo. O eso, o nada, pues en el paro el ser deja de ser y no vive más que en las estadísticas. 
La niña buena y estudiosa con prometedor futuro acabó acelerando a fondo hacia el polvo del granito antes de convertirse en él naturalmente, como se debe. Sus congéneres prefirieron suspirar por no cagarse de miedo en bragas y calzones. 


Libros virtuales de Xabelia en Amazon

.                                     CATORCE PUNTO CERO. A VELLA BERBERECHEIRA



Aprovecha el descuento para descargártelos gratis