Buscar este blog

Mostrando entradas con la etiqueta Anido. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Anido. Mostrar todas las entradas

martes, 6 de mayo de 2014

EL AGUJERO DE MORAZÓN


Un día, la senda que bajaba hasta la playa matriz del pueblo apareció vallada. Se desataron entonces los rumores que trataban de explicar aquel fenómeno de forma razonable —quiere ello decir—, sin atentar contra la apacible existencia de los seres iracundos del Olimpo gobernante: 

—Las ciclogénesis explosivas encadenadas, que han hecho emerger del fondo del mar durante el invierno pecios hundidos u olvidados, seguramente habrán taponado con algún derrumbe el cordón umbilical con el queridísimo arenal, poniendo en peligro el incauto paseo de los vecinos, así que, por nuestro bien, se nos priva de playa sine die.

—Las intensas lluvias de los meses anteriores probablemente habrán reblandecido el terreno del cantil que rodeaba la costa y, ante el peligro de desprendimientos, se acordona y pone en cuarentena nuestro querido hábitat marino.

O bien: 

—Tal vez comienzan ya las obras de mejora del acceso al puerto, las que pasan por horadar el pueblo mismo con ese túnel carísimo que nos señalará en el mapa como el agujero que seremos.

Un crío de seis años y apenas medio verano vivido en la susodicha cala dio en el clavo al afirmar:

—Pero, ¿es que detrás de esa valla hay una playa? Yo no me acuerdo...

Y como estaba previsto, algunos empezaron a dudar de que efectivamente alguna vez ellos hubiesen traspasado aquel camino abortado, descendido las escaleras estivales de su pasado hasta el dorado mar de Morazón y saltado en tromba al agua entre las risas y chapuzones que año tras año los habían visto crecer o madurar. El agujero de Morazón y los seres iracundos se dilataban de risa. 


Imágenes de la Plataforma pola Defensa da Ría de Betanzos e Sada. https://www.facebook.com/plataformaendefensadaria

viernes, 26 de abril de 2013

Como desaproveitar oportunidades ou Historia do Hotel Sada Marina

Penso que non é tanto pedir compromiso ó alcalde do teu pobo para que axude a mater os actuais _i escasos_ postos de traballo. Penso que non é extravagancia algunha engadir a unha concesión administrativa municipal  a habitual cláusula que subrogue ós empregados, de xeito que aínda que as empresas concesionarias muden porque non son quen de xestionar ben o negocio que teñen entre mans, non o fagan as persoas contratadas que coñecen a experiencia de anos no seu labor. 
Penso que non é de recibo agardar na cadeira política a que se cumpra a morte anunciada do Hotel Sada Marina, e menos aínda ver con desidia municipal como este buque insignia da hostelería comarcal fende de abandono, bota á plantilla, pecha e apodrece sen lle tentar á concesión as cóxegas xurídicas que todos sabemos que habelas, hailas se se queren buscar.
Mais ó señor Anido sí que se lle debe de facer moito todo isto, pois nin el nin os seus asesores tiveron un intre libre _desde o ERE do 2012_ para analizar qué coño se pode facer nun pobo case exclusivamente turístico cunha mole hoteleira que é quen de acomodar mais de 600 comensais nun sexto piso con vistas á ría. I eso, ata desaproveitada, inacabada e mal xestionada. Saberá o carpinteiro que facer co martelo, ca!
Na moción relativa ó Sada Marina do último pleno do concello, o PP limítase a aceptar que axudarán ós traballadores, pero se lles esquece dicir como. Cachis.... O BNG pensouno, e solicitou a subrogación dos empregados na seguinte concesión, amén de engadir que tras a segunda subasta deserta da SS habería que estar atentos _o Concello_ para recuperar nunha terceira poxa a explotación municipal do negocio por pouco prezo. Mais a quen traballou non se lle escoita nin atende neste puto pais. 
Anido, se prefires que dentro dun ano o hotel se convirta na meca dos okupas da zona, me la envaino, porque daquela sí que se lle daría algunha utilidade ó edificio. Reflexiona, por favor, mais sobre todo, actúa.